جلد دوازدهم ۱۹ در این سال امیر مدینه. عبیداللّه بن صفوان جمحی بود. امامت نماز کوفه و حادثات آن با اسحاق بن صباح کندی بود. خراج آن با ثابت بن موسی بود. قضای مدان با شریک بن عبداللّه بود. امامت نماز بصره با عبد الملک بن ایوب نمیری بود. حادثات آن با عمارة بن حمزه بود که مسور بن عبدالّه باهلی در این کار جانشین وی بود. قضای بصره با عبیداللّه بن حسن بود. عامل ولایت دجله و ولایت اهواز و ولایت فارس عمارة بن حمزه بود. عامل سند. بسطام بن عمرو بود. عامل یمن رجاء بن روح بود. عامل یمامه. بشیر بن منذر بود. عامل خراسان, ابو عون عبد الملک بن یزید بود. عامل جزبره. فضل بن صالح بود. عامل افريقیه» یزید بن حاتم بود. عامل مصر. ابو حمزه. محمد بن سلیمان بود. آنگاه سال صد و شصتم در آمد. سخن از خبر حوادثی که به سال صد و شصتم بود از جمله این بود که یوسف بن ابراهیم که او را یوسف برم میگفتند در خراسان قیام کرد و او و پیروانش که همآهنگ رای وی بودند. چنانکه گفتهاند به وضع مهدی و رفتاری که پیش گرفته بود معترض بودند و چنانکه گفتهاند مردم بسیار به دور وی فراهم آمده بودند. راوی گوید: مهدی» پزید بن مزید را سوی پوسف برم فرستاد که تلاقی شد و نبرد کردند تادست و گریبان شدند. یزید. یوسف را به اسیری گرفت و به نزد مهدی فرستاد. گروهی از سران اصحابش را نیز با وی فرستاد و چون آنها را به نهروان رسانیدند یوسف برم را بر شتری نشانیدند که روی وی را به طرف دم شتر کرده بودند» بدین وضع آنها را وارد رصافه کردند و او را به نزد مهدی بردند که به هرثمة بن اعین دستور داد که دو دست و دو پای یوسف را برید و گردن وی و یارانش را بزد و آنها را بر پل بالای دجله که مجاور اردوگاه مهدی بود بیاویخت. اينکه دستور کشتن یوسف را به هرئمه داد از آن رو بود که وی در خراسان برادر هرثمه را کشته بود. سخن از خبر خلع عیسی بن موسی و بیعت موسی هادی در همین سال چنانکه در روایت فضل بن سلیمان آمده به روز ششم محرم عیسی بن موسی همراه ابو هریره برفت و در خانه محمد بن سلیمان بر کنار دجله در عسکر مهدی منزل گرفت. چند روز ببود و از راهی که هميشه میرفته بود بنزد مهدی میرفت» سخنی نمی گفت و تعرض و ناخوشایندی و بی حرمتی نمیدید. چندان که تا حدی با وی انس گرفت. پس از آن یک روز پیش از نشستن مهدی به قصر در آمد و به محلی رفت که نشیمنگاه ربیع بود. در اطاقکی کوچک که دری داشت. در آن روز سران شیعه اتفاق کرده بودند که وی را خلع کنند و بر او بتازند و هنگامی که در اطاقک نشیمنگاه ربیع بود چنین کردند. در اطاقک بر آنها بسته شد. اما با گرزهایشان در را بکوفتند و بشکافتند و نزدیک بود آنرا درهم بشکنند» زشتترین دشنامها را به عیسی گفتند و او را در آنجا محاصره کردند.
— পৃষ্ঠা ১৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।