جلد دوازدهم ۱۵ رهنمون شود. درباره یعقوب از ابو عبیداللّه پرسش کرد که پاسخ داد حاضر است که وی جمله ملازمان ابو عبیداللّه شده بود. گوید: مهدی یعقوب را به خلوت پیش خواند و کاری را که نخستین بار درباره حسن بن ابراهیم کرده بود و اندرزی که داده بود به یادش آورد و فرار حسن را بدو خبر داد. یعقوب گفت که از محل حسن خبر ندارد» ولی اگر امانی به وی دهد که از آن اطمینان کند تعهد میکند که حسن را به نزد وی آرد به شرط آنکه به امان وفا کند و به حسن عطیه دهد و با وی نیکی کند. مهدی در همان مجلس تعهد کرد. یعقوب گفت: «ای امیر موّمنان» از گفتگوی وی چشم بپوش و به جستجوی وی مباش که این مایه هراس او میشود. مرا به کار وی واگذار تا حیله کنم و او را پیش تو آرم.» و مهدی این را تعهد کرد. تفضل خویش را عام کردهای که امیدشان بزرگ شده و دامنه آرزوهایشان فراخی گرفته اما چیزها مانده که اگر با تو بگویم درباره آن نیز همانند چیزهای دیگر نظر خواهی کرد. پشت در تو کارهای میکنند که خبر نداری. اگر راه ورود به نزد خویش را بر من بگشایی و اجازه دهی که آنرا به تو برسانم چنین میکنم.» گوبد: مهدی این را پذیرفت و بدو واگذاشت و سلیم سیاه را که خادم منصور بوده بود وسیله کرد که هر وقت خواست به نزد مهدی درآید. حضور وی را خبر دهد. و چنان شد که یعقوب شبانگاه به نزد مهدی میرفت و درباره امور نیک و جالب چون کار مرزها و بنای قلعهها و تقویت جنگاوران ازدواج عزبان و آزادی اسیران و محبوسان و پرداخت دین قرض داران و عطای مردم آبرومند بدو چیزها میگفت. بدین سبب به نزد یعقوب ۳ برادر خوانده خویش کرد و دستخطی در این باب برون داد که در دیوانها ثبت شد و یکصد هزار درم بدو رسید و این نخستین عطیهای بود که بدو داد. منزلت و یعقوب همچنان بهی مییافت و بالا میرفت تا وقتی که حسن بن ابراهیم را به دست مهدی داد. و منزلت وی سقوط کرد و مهدی بگفت تا او را بداشتند و علی بن خلیل در این باره شعری گفت به این مضمون: «شگفتا از تغییر کارها که روزگار با مردان بازی میکند و حوادث آن همچنان جاریست و طنابهای معاویه! بر یعقوب بن داود فرسود
— صفحة ١٥ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.