۱۲ ۰-۵۹۵۰۱۵۱۰ ۱2199۰۹/۸ ترجمه تاریخ طبری گوید: برای منصور یکصد قبر بکندند و در هر کدام چیزی به خاک کردند تا کسان» محل قبر وی را ندانند و از بیم مردم او را در گوری دیگر نهادند. گوید: قبور خلیفگان بنی عباس چنین است و قبر هیچکدامشان معلوم نیست. گوید: مهدی خبر یافت و چون ربیع به نزد وی رفت بدو گفت: «ای برده! شکوه امیر موّمنان مانمت نبود که با وی چنان کردی.» گوید: به قولی, او را تازیانه زد. اما این درست نیست. گوید: کسی که در سفر حج منصور حضور داشته گوید: صالح بن منصور را دیدم که همراه پدرش بود. کسان نیز با وی بودند. موسی بن مهدی جزو دنبالگان بود. وقتی کسان باز میگشتند پشت سر موسی بودند. صالح نیز با وی بود. اصمعی گوید: نخستین کسی که در بصره خبر مرگ ابو جعفر منصور را داد خلف احمر بود. ما در حلقه یونس بودیم که خلف بر ما گذشت و به ما سلام گفت و گفت: «ام طبق نخستین مولود خویش را آورد.» یونس گفت: «چه شد؟» گفت: «بهترین گردن ستبر از او تولد بافت مرگ امام از حوادث بزرگ است.» در این سال ابراهیم بن یحیی عباس سالار حج بود و چنانکه گوبند منصور در این باب سفارش کرده بود. در این سال عامل مکه و طایف ابراهیم بن بحیی بود عامل مدینه عبد الصمد بن علی بود. عامل کوفه عمرو بن زهیر ضبیء برادر مسیب بود. به قولی عامل کوفه اسماعیل بن ابی اسماعیل ثقفی بود که به قولی از وابستگان بنی نصر بود. از طایفه قیس. قضای کوفه با شریک بن عبداللّه نخعی بود. دیوان خراج آن با ثاببت بن موسی بود. عامل خراسان حمید بن قحطبه بود. قضای بغداد نیز با شریک بن عبدالله بود. به قولی. به وقت مرگ منصور قضای بغداد با عبیداللّه بن محمد جمحی بود و تنها قضای کوفه با شریک بن عبداللّه بود. به قولی شریک. قضای کوفه و پیشوایی نماز مردم آنجا را داشت. چنانکه گفتهاند به هنگام مرگ منصور سالار نگهبان بغداد عمر بن عبد الرحمان برادر عبد الجبار و به قولی موسی بن کعب بود. دیوان خراج بصره و سرزمبن آن به عهده عمارة بن حمزه بود. قضای آنجا و امانت نماز با عبیداله بن حسن عنبری بود. حادثات آن با سعید بن دعلج بود. در این سال. چنانکه محمد بن عمر گفته مردمان به وبایی سخت دچار شدند. آنگاه سال صد و پنجاه و نهم در آمد.
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।