جلد دوازدهم طوری که محمد بن سلیمان سلاح برگرفت و به پا خاست و دیگر مرم خاندان وی نیز به پا خاستند. قیام محمد از همه نکوتر بود. عاقبت کار به خاموشی گرایید و آرام شد. قضیه را برای مهدی نوشتند که علی بن عیسی را از کشیکبانی موسی بن مهدی بر کنار کنند و ابو حنیفه حرب بن قیس را به جای وی نهاد و کار اردو آرام گرفت. گوید: عباس بن محمد و محمد بن سلیمان سوی مهدی رفتند اما عباس بن محمد زودتر رسید. گوید: مناره به روز سهشنبه نیمه ذی حجه به نزد مهدی رسید و سلام خلافت گفت و تسلیت گفت و نامهها را رسانید و مردم مدينة السلام با وی بیعت کردند. هیثم بن عدی به نقل از ربیع گوید: منصور در سفر حجی که در اثنای آن مرد. در عذیب. یا یکی دیگر از منزلهای راه مکه. خوابی دید و از آن به هراس افتاد. ربیع همپالکی وی بود. بدو گفت: «ای ربیع. چنان میپندارم که در این سفر خواهم مرد. تو باید بیعت ابو عبداللّه مهدی را موکد کنی.» گوید: گفتمش: «ای امیر مومنان. خدایت باقی بدارد و ابو عبداللّه در زندگی تو از محبتت بهرهور شود ان شاء الّه.» گوید: در این هنگام سنگین شد و میگفت: «زودتر مرا به حرم و امانگاه پروردگارم برسان که از گناهان و تقصیرها که درباره خویش کردهام بگریزم.» بدین گونه بود تا به بثر میمون رسید. ربیع گوید: بدر گفتم: «اینک بثر میمون, وارد حرم شدهای.» گفت: «حمد خدای.» و همان روز جان داد. ربیع گوید: بگفتم تا خیمهها را زدند و سراپرده را حاضر کردند و به امير مومنان پرداختم و کلاه دراز بسرش نهادم و پیرآهن بدو پوشانیدم و تکیهاش دادم و پرده نازکی پیش روی وی افکندم که قیافهاش پیدا بودم اما وضعش معلوم نبود. کسانش را به پرده نزدیک کردم که وضع وی معلوم نمیشد اما قیافهاش را میدیدند. آنگاه وارد شدم و به جایی ایستادم که به آنها چنان وانمایم که منصور با من سخن میکند. آنگاه برون شدم و گفتم: «به منت خدای, امیر موّمنان بهی یافت. به شما سلام میگوید و میگوید: دوست دارم که خدا کارتان را مو کد دارد و دشمنتان را سر کوب کند و دوستتان را خرسند کند. دوست دارم بیعت ابو عبدالله مهدی را تجدید کنید» تا دشمنی يا سر کشی در شما طمع نبندد.» گوید: همگان گفتند: «خدا امیر مومنان را قرین توفیق بدارد. ما به این کار بیشتر شتاب داریم.» هیثم بن عدی گوید: ربیع به درون رفت و بایستاد و پیش آنها باز گشت و گفت برای بیعت بيایید. و هیچکس از خواص و نزدیکان و سران حاضر نبود که برای مهدی بیعت نکرد. آنگاه ربیع به درون رفت و گربان و گریبان دریده برون شد که به سر خوبش میزد. یکی از حاضران گفت: «وای من بر توا ای بچه بز» گوید: منظورش ربیع بود که مادرش به هنگامی که او را شیر میداده بود مرده بود و بزی او را شیر داده بود.
— صفحة ١١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.