Tarikh_e Tabari — Tarikh e Tabari J11
/ ২৯৩
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

پسم الثّه الرحمن الرحیم خلافت ابو العباس عبداللّه بن محمد بن علی بن عبداللّه بن عباس سخن از سبب خلافت ابو العباس: آغاز آن چنانکه گویند از پیمبر خدا بود صلی اللّه علیه و سلم که به عباس بن عبد المطلب خبر داد که خلافت به اعقاب وی می‌رسد و فرزندان وی پیوسته در انتظار آن بودند و میان خودشان درباره آن سخن داشتند. رشید بن کریب گوید: ابو هاشم سوی شام رفت و محمد بن علی بن عبداللّه بن عباس را بدید و گفت: «ای پسر عمو دانشی به نزد من هست که پیش تو رها می‌کنم و هیچ کس را از آن خبردار مکن» این کار که ان آمیت ان عازن ییاشگ گفت: «می‌دانم. مبادا کسی این را از تو بشنود.» خالد بن عجلان گوید: وقتی ابن اشعث مخالفت آورد و حجاج بن یوسف به عبد الملک نوشت. عبد الملک کس به طلب خالد بن یزید فرستاد و بدو خبر داد که گفت: «اگر شکاف از سیستان است مایه نگرانی تو نباشد. اگر از خراسان بود می‌باید بیمناک باشیم.» جبلة بن فروخ تاجی گوید: امام محمد بن علی بن عبداللّه بن عباس گفت: «ما را سه وقت مقرر هست: مرگ طغیانگر یزید بن معاویه. و انقضای یکصد سال. و فتنه افریقیه» در آن وقت دعوتگرانی سوی ما دعوت می‌کنند» آنگاه یاران ما از مشرق بیایند و اسبانشان به مغرب رسد و آنچه را ستمگران در آنجا گنج کرده‌اند برون آرند.» گوید: وقتی یزید بن ابی مسلم در افریقیه کشته شد و بربران بشوریدند. محمد ابن علی یکی را سوی خراسان فرستاد. و بدو دستور داد سوی شخص مورد رضایت دعوت کند و از کسی نام نبرد. خبر محمد بن علی و خبر دعوتگرانی را که به خراسان فرستاد از پیش آورده‌ایم» پس از آن محمد بن علی در گذشت و پسر خویش ابراهیم را جانشین کرد. ابراهیم بن محمد. ابو سلمه. حفص بن سلیمان وابسته سبیع. را به خراسان فرستاد و همراه وی به نقیبان خراسان نامه نوشت که نامه‌های وی را پذیرفتند و ابو سلمه میان آنها بماند. سپس پیش ابراهیم باز گشت که او را پس فرستاد و ابومسلم را نیز همراه وی کرد. کار ابومسلم و خبر وی را از پیش یاد کرده‌ایم» پس از آن نامه‌ای که ابراهیم در جواب نامه ابومسلم بدو نوشته بود و دستور داده بود هر که را در خراسان به عربی سخن می‌کند بکشد. به دست مروان افتاد و به عامل خویش در دمشق نوشت که به یار خویش در بلقا بنویسد که سوی حمیمه رود و ابراهیم بن محمد را بگیرد و به نزد وی روانه کند. عثمان نواده عمار بن یاسر گوید: در حمیمه به نزد ابو جعفر بودم محمد و جعفر» دو پسرش, نیز با وی بودند. داشتم آنها را میرقصانیدم که به من گفت: «چه می‌کنی؟ مگر نمی‌بینی که در چه حالیم؟»

— পৃষ্ঠা ৭ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।