۲۰ ترجمه تاریخ طبری اردوگاهشان رسید. یاران خود را چهار گروه کرد و گفت اردوگاهشان را در میان گیرید و چون تکبیر گفتن ما را شنیدید. تکبیر گوبید خود او پیش رفت و عمرو را پیش فرستاد و کسان از پی او روان شدند و چون کشیکه بانان آنها را نقیداند. کفتیده «شما: کیستین :» گفتند: «رهگذرانيم» ناگهان ترکان متوجه شدند که شمشیرها به کار افتاد و بجوشیدند و تکبیر گفتند و ناگهان ترکان متوجه شدند که شمشیرها به کار افتاد و بجوشیدند و همدیگر را کشتن گرفتند و هزیمت شدند. از مسلمانان شانزده کس کشته شد. اردو گاهشان را تصرف کردند و مقداری سلاح و مال به دست آوردند. صبحگاهان خزاعی و یارانش از حادثه. شکسته شدند و از شبیخونی همانند آن بیمناک شدند و احتیاط خویش بداشتند. گوید: عمرو بن خالد به موسی گفت: «بیحیله ظفر نخواهی یافت. برای آنها کمک میرسد و فزون میشوند. بگذار من سوی آنها روم تا در مورد سالارشان فرصتی به دست آرم. اگر با او به خلوت شدم وی را می کشم. بگو مرا بزنند.» موسی گفت: «اینک ترا بزنند و بعد در خطر کشتن باشی؟» گفت: «ما خطر کشتن. من هر روز در این خطرم. اما مضروب شدن در مقابل منظوری که دارم ناچیز است.» گوید: پس موسی پنجاه تازیانه به او زد و آنگاه از اردوگاه موسی برون شد و به اردوگاه خزاعی رفت و امان خواست و گفت: «من یکی از مردم یمنیم. با عبدالله ابن خازم بودم و چون کشته شد پیش پسرش آمدم و پیوسته با او بودهام. نخستین کین بودم که سوی وی آمدم. اما جون تو بیامدی سبت به من از کشته شدن در امان نبودم. با خویش گفتم از پس مضروب شدن کشته شدن است و از او گریختم.» گوید: روزی عمرو پیش خزاعی رفت که کس آنجا نبود و سلاحی به نزد وی ندید و از روی اندرز بدو گفت: «خدایت قرین صلاح بدارد» کسی چون تو در این حال که هستی. نباید در هیچ حال بیسلاح باشد.» گفت: «سلاح دارم» و بالای تشک را بلند کرد شمشیر برهنهای آنحا بود که عمرو آن را بر گرفت و او را بزد و بکشت و برون شد و بر اسب خویش نشست و از آن پس که دور رفته بودند بانگ زدند و از پی او رفتتن کفهاا آنها کیرد کرد و یش موش رسیت. ان شاه بر | تفه نت بعض مان ارکقر کذشتنه تعضی تیر گوید: پس از آن امیه معزول شد و مهلب به امارت آمد که متعرض ابن خازم نشد و به فرزندان خویش
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।