جلد نهم ۷ موسی در نوقان به نزدیکی از بزرگان بخارا منزلگاه کرد که بدو گفت: «قامت این دیار برای تو نکو نباشد که قوم از تو بیمناک شدهاند و از تو اطمینان ندارند.» وی چند ماه به نزد دهقان نوقان بماند. آنگاه حرکت کرد و در جستجوی جایی بود يا قلعهای که بدان پناهنده شود. اما به هر شهری رفت اقامت او را حرمت کرد و اجازه ماندن داد و چندان که خدا خواست آنجا بماند. گوید: مردم سغد سفرهای داشتند که گوشت چرب و نان و کوزه شرابی بر آن مینهادند و اين به هر سال یک روز بود و آن را خاص بکه سوار سغد مینهادند که جز او کسی بدان نزدیک نمیشد و آن روز خوراک یکهسوار سغد بود. اگر کسی جز وی از آن میخورد با وی هماوردی میکرد و هر کس دیگری را میکشت سفره از آن وی میشد. گوید: یکی از یاران موسی گفت: «اين سفره چیست؟» که بدو خبر دادند و خاموش ماند. آنگاه یار موسی گفت: «آنچه را بر این سفره هست میخورم و با یکه سوار سغد هماوردی میکنم. اگر او را کشتم یکه سوار سغدیان میشوم.» پس بنشست و آنچه را بر سفره بود بخورد. به صاحب سفره خبر دادند که خشمگین بیامد و گفت: «ای مرد عرب با من هماوردی کن.» گفت: «خوب. جز هماوردی منظوری ندارم.» گوید: پسء مرد عرب با يکه سوار سغد هماوردی کرد و او را بکشت. شاه سغد به موسی گفت: «شما را ها تما ای کم میکشتم. از ولایت من بروید» و چیزی بدو داد. گوبد: پس موسی برون شد و به کش رفت. امیر کش به طرخون نامه نوشت و از او کمک خواست که بيامد. موسی با هفتصد کس به مقابله وی رفت و نبرد کردند تا شب درآمد و از هم جدا شدند و یاران موسی زخمی بسیار داشتند. گوید: وقتی صبح شد موسی به آنها گفت که سرها را بتراشیدند چنانکه خوارج میکردند و طنابهای خیمهها را ببریدند. چنانکه عجمان به هنگام گذشتن از جان میکردند. آنگاه موسی به زرعة بن علقمه گفت: «پیش طرخون برو و با وی حیله کن» زرعه پیش طرخون رفت که بدو گفت: «چرا پارانت چنین کردهاند؟» گفت: «دست از جان شستهاند. ای شاه ترا چه حاجت که موسی را بکشی و کسان خویش رابه کشتن دهی! که بدو دست نخواهی یافت تا به شمار آنها از شما کشته شود. اگر او و همه یارانش را بکشی ثمری نخواهی برد که وی را به نزد عربان منزلتی هست و هر که ولایتدار خراسان شود خون وی را از تو بخواهد. اگر از یکی به سلامت مانی. از دیگری به سلامت نمانی.»
— পৃষ্ঠা ১৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।