۸ ترجمه تاریخ طبری عبد یالیل به فرستاده گفت: «راستی عمرو ترا فرستاده است؟» گفت: «آری و هم اکنون در خانه تو ایستاده است.» عبد پالیل گفت: «هرگز چنین چیزی انتظار نداشتم.» که عمرو مردی منیع النفس بود. و چون او را بدید خوش آمد گفت. عمرو گفت: «کار چنان شد که قهر نماند. این مرد چنان شده که میبینی و همه ای مان دنه ما پایشگ آ و فا هی کار مرس ثقفیان در کار خویش به مشورت پرداختند و با همدیگر گفتند: «مگر نمیبینید که هیچکس از شما ایمن نیست و هر که برون شود راه او را میزنند» و همسخن شدند که یکی را پیش پیمبر فرستند. چنانکه از پیش عروه را فرستاده بودند و با عبد پالیل که سن وی چون عروه بود سخن کردند که پیش پیمبر رود. ما او نونف کی داش ها با کش و ان گنه اوه رو و کت ای ار نمیکنم. مگر آنکه کسانی را با من بفرستید.» و قوم همسخن شدند که از قبایل هم پیمان حکم بن عمرو و شرحبیل بن عیلان و از قوم بنی مالک عثمان بن ابی العاص و آوس بن عوف و نمیر بن خرشه را با وی بفرستند. و جمع فرستادگان شش تن شد. و عبد یالیل با آنها روان شد و او سر و سالار گروه بود و آنها را همراه برد که از سرنوشت عروه بیمناک شده بود و میخواست وقتی به طاثف باز گشتند هر کدامشان طایفه خویش را از خشونت باز دارند. و چون فرستادگان ثقیف نزدیک مدینه رسیدند بر کنار قناتی فرود آمدند و مغیرة بن شعبه را آنجا دیدند که به نوبت خود مراکب یاران پیمبر را میچرانید که چرای مرکبها در میان یاران پیمبر به نوبت بود. و چون مغیره آنها را بدید مرکبها را رها کرد و دوان رفت تا بشارت ورودشان را به پیمبر برساند و پیش از آنکه به نزد پیمبر رود ابوبکر او را بدید و مغیره با او گفت که فرستادگان ثقیف آمدهاند بیعت کنند و مسلمان شوند و میخواهند شرایطی برای آنها منظور شود و در باره قوم و دیار و اموال خویش مکتوبی از پیمبر ابوبکر گفت: «ترا بخدا پیش از من به نزد پیمبر مرو تا من این خبر را به او برسانم.» مغیره گفته ابوبکر را پذیرفت. و او پیش پیمبر رفت و از آمدن فرستادگان ثقیف خبر داد. و مفیره پیش کسان قوم خود بازگشت و به آنها یاد داد که پیمبر را چگونه درود باید گفت. اما آنها به رسم جاهلیت درود گفتند. و چون به نزد پیمبر شدند. در یک طرف مسجد خیمهای برایشان به پا شد و خالد بن سعید بن عاص میان آنها و پیمبر خدا رفت و آمد کرد تا مکتوبی که میخواستند نوشته شد. و خالد این مکتوب را نوشت. و چنان بود که به غذایی که پیمبر فرستاده بود دست نمیزدند تا خالد از آن بخورد تا وقتی که اسلام آوردند و بیعت کردند و مکتوب نوشته شد.
— صفحة ٨ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.