بنام خداوند رحمان رحیم برای گفتگو از تاریخ و طبری و ترجمه مجالی بیشتر باید که اگر خدا بخواهد پس از ختم کار که امید هست: دوو نو از تقار اننفذه تباشد؛ شیه ای از این شکانت سبتا دیاز فتاه آید: اجمال حسب حال آنکه بنیاد فرهنگ ایران از وقت بنیاد. ترجمه تاریخ طبری را در دستور کار خویش به ردیف اول داشته بود که دریغ بود این اثر بزرگ و مفصل و کهن که ورقی وزین از انبوه مآثری که تازان پارسی نژاد در قلمرو فرهنگ مرکب اسلامی است. و بسیاری صفحات و فصول آن از تاریخ ایران سخن دارد با نکته های اصیل که در هیچ مرجع دیگر نیست. چنین آثری. بتمام دیری از اضافات زی تازی نگذارد و جامه پارسی نگیرد و اين دور افتاده قدیم» از پس قرون, به خانه و کاشانه خویش نیاید و کتابخانه پارسی به حاصل کار و شاهکار یکی از فرزندان مخلص و پر کار ایران که به تبعیت از رسم و پندار رایج زمان» زبان عربی را جولانگاه نبوغ آسمان وار خویش داشته اند آراسته نگردد. سپاس خدا را که از پی توفیقات مکرر سالهاء نعمت این خدمت به من داد. و علاقه اولیای بنیاد. انگیزه هست شد و کاری که در گرو سالیان دراز می نمود با کوشش پیوسته شباروز زودتر از وقت مقر ره چاپخانه گرفت و باز شکر خدای. اینک شما و جلد چهارم که امید هست جلدهای دیگر با فواصل کوتاهتر از دنبال آن در آید. ان شاء الّه. ابوالقاسم پاینده مهر ماه ۱۳۵۲
— صفحة ٦ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.