جلد چهارم ۹ عدی گوید: من با کسان خود نشسته بودم که دیدم زنی سوی ما میآید و گفتم: «دختر حاتم است» و همو بود. بیاوردی و دختران پدرت را رها کردی!» گفتم: «خواهر جان سخن نیک بگوی, حقا که عذری ندارم و چنان کردم که گویی.» گوید: آنگاه خواهرم فرود آمد و پیش من اقامت گرفت و به او که زنی دوراندیش بود گفتم: «در باره این مرد رای تو چیست؟» گفت: «رای من اینست که هر چه زودتر به او ملحق شوی که اگر پیمبر باشد هر که زودتر بدو گرود بهتر است و اگر پادشاهست با عزت و برکت وی زبون نشوی.» گفتم: «بخدا رای درست همین است.» گوید: رفتم تا به مدینه رسیدم و پیش پیمبر رفتم که در مسجد بود و سلام گفتم. پیمبر گفت: «کیستی؟» گفتم: «عدی بن حاتم.» نگهداشت و مدتی بایستاد که آن زن حاجت خویش با وی میگفت. در دل گفتم بخدا این پادشاه نیست. پس از آن مرا ببرد تا به خانه رسیدیم و متکایی چرمین پر از برگ خرما به سوی من انداخت و گفت. «بر این بنشین.» کف : «زه, تو ب ۲ ۰« گفت: «نه. تو بنشین.» گوید: و من نشستم و پیمبر بر زمین نشست و با خویش گفتم: «بخدا کار پادشاه چنین نیست.» آنگاه گفت: «ای عدی مگر تو از فرقه رکوسی نیستی؟» گفتم: «چرا» گفت: «مگر از قوم خود چهار یک نمیگرفتی؟» گفتم: «چرا؟» گفت: «مطابق دینت این بر تو حلال نیست.» آنگاه پیمبر گفت: «ای عدی شاید مانع مسلمانی تو اینست که میبینی مسلمانان فقیرند. بخدا میان آنها نان عال وان شیه که کون يآ کرفتین آن تیاشن یضاق مان مسلمانی که اسشستت گنه سم شرع دشمن مسلمانان بسیار است و شمارشان اندک است بخدا چنان شود که زنی بر شتر خود از قادسیه درآأید و
— পৃষ্ঠা ১৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।