جلد چهارم ۷ یعنی: خدا پیغمبر و مهاجران و انصار را بخشید. همان کسان که در موقع سختی از پس آنکه نزدیک بود دلهای گروهی از ایشان بگردد. وبرا پیروی کردند. باز آنها را ببخشید که خدا با آنها مهربان و رحیم است. و نیز آن سه تن را که جا مانده بودند تا وقتی که زمین با همه فراخی بر آنها تنگ شد و از خویش به تنگ آمدند و بدانستند که از خدا جز به سوی او پناهی نیست ایشان را بخشید تابه خدا باز گردند که خدا بخشنده و رحیم است. و توبه آنها پذیرفته شد. گوید: پیمبر در ماه رمضان از تبوک به مدینه آمد. کر همین ماه فرستاد کان نفتف. نیت وین آمدند که خیرضان. را از عتن.یاد دای گوید: در ربیع الاول همین سال. یعنی سال نهم هجرت. پیمبر خدای صلی الّه علیه و سلم علی بن ابی طالب رضی اللّه عنه را با گروهی به دیار طی فرستاد که به آنها حمله برد و اسیر گرفت و دو شمشیر را که در بتخانه آنجا بود و یکی رسوب و دیگری مخدم نام داشت و شهره بود و حارث بن ابی شمر برای آنجا نذر کرده بود بیاورد و از جمله اسیران وی خواهر عدی بن حاتم بود. واقدی در باره حادثه خواهر وی آورده آنیتتا: عباد بن حبیش گوید: شنیدم که عدی بن حاتم میگفت: سواران پیمبر بیامدند» با گفت: «فرستادگان پیمبر بيامدند و عمه مرا با کسان دیگر گرفتند و پیش پیمبر بردند که پیش وی صف کشیدند.» عمهام گوید: به پیمبر گفتم: «ای پیمبر خدای. کس من دور است و فرزند. نیست و من پیری فرتوت و شکستهام» بر من منت گزار که خدا بر تو منت نهد.» پیمبر گفت: «کس تو کیست؟» گفتم: «عدی بن حاتم.» گفت: «همان که از خدا و پیمبر او گریزان است.» گوید: پیمبر بر من منت نهاد و یکی که پهلوی وی بود و گویا علی بود گفت: «مرکبی از او بخواه» عدی گوید: مرکب خواست. که پیمبر گفت بدهند و پیش من آمد و گفت: «کاری کردی که پدرت نمی کرد» پیش پیمبر برو که فلانی رفت و خیر از او گرفت و فلانی رفت و خیر گرفت.» گوید: من پیش پیمبر رفتم و یک زن و چند کودک نزدیک وی بود و بدانستم که شاهی کسری و پق تس کت کی ال الهش کیب نگ دای ای لهس ی 1 گفتن اللّه اکبر میگریزی» مگر بزرگتر از خدا کسی هست؟» و من مسلمان شدم و آثار خرسندی را در چهره آو دیدم.
— পৃষ্ঠা ১৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।