Tarikh_e Tabari — Tarikh e Tabari J04
/ ২৮৫
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

جلد چهارم ۳ پیمبر به عماره که پیش او بود گفت: «یکی گفته است که محمد گوید پیمبر است و از آسمان به شما خبر می‌دهد. اما نمی‌داند شترش کجاست. به خدا من جز آنجه خدا به من بگوید نمی‌دانم. اینک شتر را به من نشان داد که در فلان دره است و مهار آن به درختی گیر کرده است. بروید آنرا بیارید.» و برفتند و شتر را بیاوردند. و چون عمارة بن حزم پیش يار خویش برگشت گفت: «چیز عجیبی است. همین دم پیمبر از یکی سخن آورد که چنین و چنان گفته بود او سخنان زید بن نصیب را بگفت و خدايش خبر داده بود.» و یکی از آنها که پیش يار عماره بود و پیش پیمبر نبوده بود گفت: «بخدا پیش از آنکه بیایی زید این سخنان گفت.» عماره گردن زید را بگرفت و بفشرد و بانگ زد که ای بندگان خدا بخدا بلیه‌ای همراه من بود و نمی‌دانستم. ای دشمن خدا برو و همراه من مباش. گویند: زید از پس این حادثه توبه کرد و به قولی همچنان بد دل بود تا بمرد. پس از آن پیمبر به راه می‌رفت و چون کسی به جای می‌ماند می‌گفتند: «ای پیمبر فلان نیامد.» می‌گفت: «کاری با او نداشته باشید اگر خیری در او باشد به شما ملحق می‌شود و اگر جز این باشد خدا شما را از وی آسوده کرد.» و چنان شد که ابوذر به جا ماند که شترش از رفتار مانده بود و پیمبر همان سخنان گفت. و چون ابوذر کندی شتر را بدید لوازم خویش را به پشت کشید و پیاده به دنبال پیمبر به راه افتاد و در یکی از منزلها بدو رسید و یکی از مسلمانان که از دور او را دید گفت: «ای پیمبر خداء یکی تنها به راه می‌آید.» گفت: «چه خوش است ابوذر باشد» و چون نیک نگریستند گفتند: «ای پیمبر خدا اینک ایوذر است.» گفت: «خدا ابوذر را رحمت کند. تنها راه می‌سپرد و تنها می‌میرد و تنها محشور می‌شود.» محمد بن کعب قرظی گوید: وقتی عثمان ابوذر را به اقامت ربذه مجبور کرد و آنجا بمرد هیچکس جز زن و غلامش با وی نبود و به آنها گفت: «مرا غسل دهید و کفن کنید و بر کنار راه بگذارید و نخستین کاروانی که بیاید بگویید: اين ابوذر یار پیمبر خداست و ما را به دفن وی کمک کنید.» و چون ابوذر بمرد زن و غلام چنان کردند که او گفته بود و جثه کفن شده او را بر کنار راه نهادند و عبداللّه بن مسعود و جمعی از مردم عراق که به قصد عمره می‌رفتند ناگهان جنازه‌ای بر کنار راه دیدند که یاوه ربتعمان که واه ای رای اپ یی ای زا تست سکن کنید تا وی را به خاک کنیم.» گوید: و عبدالّه بن مسعود از دیدن جنازه گریستن آغاز کرد و گفت: «حقا که پیمبر خدا راست گفت که تنها راه می‌سپری و تنها می‌میری و تنها محشور می‌شوی». آنگاه قصه به جا ماندن ابوذر را در راه تبوک آن سخنان که پیمبر خدای در باره وی گفته بود براق همراهان خویش نقل کرد.

— পৃষ্ঠা ১৩ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।