Tarikh_e Tabari — Tarikh e Tabari J04
/ ٢٨٥
📝 نص 📖 PDF

جلد چهارم ۲۱ يامین یک شتر با مقداری خرما به آنها داد که با پیمبر روان شدند. گوید: «عذرجویان عرب آمدند» اما خدا عذرشان را نیذیرفت.» چنانکه بمن گفته‌اند اینان از بنی غفار بودند و یکیشان خفاف بن ایماء بود. آنگاه کار پیمبر سر گرفت و آماده حرکت شد و تنی چند از مسلمانان و از جمله کعب بن مالک سلمی و مرارة بن ربیع از بنی عمر و بن عوف و هلال بن امیه بنی واقفی و ابو خیثمه از بنی سالم ابن عوف. که مسلمانان پاک اعتقاد بودند از همراهی باز ماندند و چون پیمبر بر ثنية الوداع اردو زد عبدالّه بن ابی پایین‌تر از آنجا اردو زد و چنانکه گوبند. اردوی وی کوچکتر از آن پیمبر نبود. و چون پیمبر حرکت کرد عبداللّه بن ابی با جماعت منافقان و دودلان و از جمله عبدالّه بن نبتل و رفاعةّ بن زید بن تابوت که از منافقان بزرگ بودند و بر ضد اسلام و مسلمانان حیله می‌ کردند به جای ماندند. حسن بصری گوید: خدای تعالی در باره آن گروه این آیه را نازل فرمود: «قّد اتف لفتنةً من فبل و بو لک الم حَتی جاء الق و ظیّر مر له و هم کارُون ۹: ۴۸» یعنی: از پیش نیز فتنه‌جو بودند و کارها را بر تو می‌آشفتند تا حق بیامد و فرمان خدا با وجود اینکه کراهت داشتتن اشکار شتق ابن اسحاق گوید: پیمبر علی بن ابی طالب را به سرپرستی خانواده خود در مدینه به جای گذاشت و گفت با آنها بماند و سباع بن عرفطه غفاری را در مدینه جانشین خویش کرد و منافقان شایعه انداختند که علی بن ابی طالب را به جا گذاشت از آن رو که همراهی وی را خوش نداشت. و چون منافقان این سخن بگفتند» علی سلاح برگرفت و بیرون شد و در جرف به پیمبر رسید و گفت: «ای پیمبر خدا. منافقان پنداشته‌اند که مرا به جای گذاشتی از این رو که همراهی مرا خوش نداشتی.» وم یهن بو رها یواک امن کرو ات اه عون و سا تم فا مگر خوش نداری که برای من چنان باشی که هارون برای موسی بود. جز اينکه از پی من پیمبری نیست.» علی سوی مدینه بازگشت و پیمبر راه سفر پیش گرفت. و چنان شد که ابو خیثمه بنی سالمی به یک روز بسیار گرم به منزل خود رفت و دید که دو زن وی در باغ هر کدام سایبانی را آب زده‌اند و آب خنک و غذا فراهم کرده‌اند و چون بر در سایبانها ایستاد و زنان خویش را با غذا و آب آماده دید با خود گفت: «پیمبر در آفتاب و باد است و انصاف نیست که ابو خیثمه در سایه خنک و آب خنک و غذای مهیا با زن زیبا در باغ خود سر کند.» و به زنان گفت: «به سایبان شما در نیایم و به دنبال پیمبر روم» توشه‌ای برای من فراهم کنید.» و زنان چنان کردند. و او بر شتر خوبش نشست و به دنبال پیمبر رفت و وقتی بدو رسید که در تبوک فرود آمده بود. ابو خینمه در راه به عمیر بن وهب جمحی برخورد که او نیز پیش پیمبر می‌رفت و رفیق راه شدند و چون به نزدیک تبوک رسیدند ابو خیثمه به عمیر گفت: «من گناهی دارم و چه بهتر که تو عقبتر از من

— صفحة ١١ — هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.