سورهة ۵ المایده ۱۳ کفت : « ماانهرالدم و ذ کراسم ال علیه فکلوا الاماکان من سن اوظفر» اماالسن فعطم و اماالظفر فمدی الجثة». اما اجه غیرمقدورعلیه باشد بردوضر بست: یکی وحشیبابانی چو نآ هو وخر گوش و مانند آن » ز کوة آن بعقرباشد» هرجای که زخم وجرح بروی توان کرد ن کوة بدان حاصل شود » بشرط آنکه بحیزی محدد ی زخم بروی 11 که مصطفی(س) گفتهاست دربعضی اخبار: دوازا ات بحده فکل, وانا ااصت بعرضه قالا تا کل فانه وشن» 6 بقصد وی و د که | گرصدی دراحبوله تاه اف فان احبوله کارد بود » وصد را مجروح کند ,و عقرحاصل شود آن صسد حلال نیست ؛ که فعل فصد درمیان نست . ضرب دوم حیوانی انسی است که وحشی شود ورمیده گردد ؛ با شاه افتد » و و ان بحلق نتوان کرد که دست بدا نرسد » ز کوة آن ضرب همجون ن کوة صد و وحش بود بپراندامی که طعنه برویتوان زد بر باید زده و ذ کوة بدا حاصل شود . دو مانیح علیالنصب > - کفتهاند که : نصب واحد است »و جمم آن انصاب » همحون عنق و اعناق زو و شد که نصب جمع ات 9 واحدان نصاب » و بر جمله نصب عبارت از آنچیزاست که نص کنند» و مفسران را دراین اختلاف اقوالست. قومی گفتند: سنگها بودبنزديك بتان قرباننهاده» چونازبهر بتان قر بان کردندی(۱)» خون آنفر بانی برآن سنگها میربختند» و گوشت بر آن مینهادند تعظیم بتانر| » و تقرب کردن بدان. آن گوشت مبخوردند و بدروشان مىدادند . قومی گفتند : انصاب خود عنن بتاناند که بنداشتهبودند, برنام آن قربان مسکردند . تقدیرسخن آ نست که: ومانیح علیاسم النصب. ابنزید کت : «وماح علی النص » و «مااهل لغسر ال به » هردو بکسانند . قطرت کفت: علی بمعنیلاماست بعنی و مازیح للنصب ای.لاجل النصب» کقوله : «فسللام لكث», تشه الفت : کردندید .
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।