۵ > سور الجمعه است. و آن یا به زبان حال است و همه درمی یابند که تمام ذرّات مخلوفات خداوندی» بر حکمت و قدرت صانع حکیم خود. گواهی میدهند؛ و این تسبیح اوست. و حق این است که هر چیزی به مقتضای طبیعی خویش در حقیقت تسبیح او را میگوید؛ زیرا در حقیقت خداوند به شجر و حجر و همهی چیزها شعور و ادراک متناسبی با وضع آنها؛ داده است. و مقتضای ضروری این عقل و شعور؛ تسبیح است؛ ولی مردم نمی توانند تسبیح آنها را تشئو ند ابتایر این قرآن در آبهی ۴ سورهی («اسراء» فرموده است: و نکن لا تفقهون قسْبیحَهُخ>. در بیشتر سورهها «سیَح» با صیغهی ماضی آمنلده اس فقط دود سورهی «جمعه) و «تغاین) صیغه ی مضارع (یْسستح) آورده ستننه اسشتتخ لطافت بلاغت» سبب تغییر این عنوان قرار گرفته است. و آذ این که صیغهی ماضی بر قطعیت و یقین دلالت میکند بنابراین بیشتر به کار رفته است و دلالت صیغهی مضارع پر دوام و استمرار است. و در دو جا برای استفادهی این مطلب. صیغه ی مضار به کار برده او ات #هو آلذزی بَعْن عی امین رَسْولا منم > «لمَیَن» تفه ان است؛ به کسی گفته میشود که درس نخوانده است. اعراب به این لنب معروف بودند؛ زیرا میان آنها خواندن و نوشتن رایج نبود. عدهای بسیار معدودی با ۱ سروکار داشتند. در این آیه برای اظهار قدرت خداوند بطور ویژه این لقب برگزیده شد» و نیز اين که رسولی که میان آنها مبعوث شده آن هم امّی است؛ لذ!!- عامله بسیار حیرتانگیز است که کل قوم! مُی و رسولی که میانشان مبعء - نده آن نیز امی است. و فرایضی که بر دوش آن رسولِقة گذاشته شده که در آیهی بعدی از آنها تادآووی میشود همهی آنها تا آن حدّی علمی و تعلیمی و اصلاحی هستند که نه امّی میتواند آنها را تعلیم دهد و نه قوم بیسوادی میتواند آنها را یاد بگیرد.
— صفحة ١٠ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.