معارف و مسایل خداوند در اینجا به رسولالّهتَ» خطاب فرمود: بدان که جز خدا کسی د دیگر شایستهی عبادت نیست و بدیهی است که هر این موضوع علم و آگهی دارد. پس چگونه ممکن است که سیْدالا نب ئة به آن عالم نباشد. لذا دستور به تحصیل این علم به دو معنی میتواند باشد: ۱- ثابت قدم ماندن پر آن ۲-عمل به مقتضای آن. چنانکه قرطبی نقل فرموده است که: کسی از سفیان بن عبینه در تا ما ۱ ۱ و حدید فرموده: : « واغلموا آنما لحَیوة آلذنبا لعبْ و لو و باز فرمود: سابقوا الى مَغفرة من ریک و در آیهی ۸ از سورهی «انفال» فرموده است: واغلموا نما مالک و أوَلادکم فَن و سپس فرموده: : « فاخذروهم که در تمام مواضع یاد شده نخست به علم و سپس به عمل به مقتضای آن. دستور داده که اسشت» در اینجا هم اگر چه رسول خدایة؛ قبلا به این عالم بودند اما هدف دستور دادن عمل به مقتضای آن است بنابر این پس از ان دستور به استغفار داده شد و اگر چه از آنحضرت ی بنابر عصمت نبوّت احتمال عملی خلاف آن وجود نداشت. ولی چه بسا از انبیاعجل باوجود عصمت لغزش در اجتهاد پیش م ی آید که آن در قوانین شرع گناهی نیست؛ بلکه موجب اجر است و انبیاطهَ بر آن متنبّه گردانیده میشوند. ولی باتوجه به مقام شامخ آنان این هم به لفظ «ذنب» تعبیر میشود. چنان که در سورهی «عبس» عتابی بر آن حضرت ی وارد شد که مثالی از این لغزش اجتهادی بود و تفصیل آذ در سورهی عبس خواهد آمد
— পৃষ্ঠা ৩০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।