۳8 7 وروی نمیشوند) تا اینکه چون از محضر شما (برخاسته از مجلس) بیرون میروند با گروهی دیگر از اهل علم (صحابه) میگویند که آن حضرت (2) حالا ( که ما در حضورش بودیم) چه گفت. (اینگفتهی آنها یک نوع استهزایی بود. منظورشان این بود که صحبت شما قابل توجه ما نبود و اين نیز شعبهای از نفاق است) و ایشان انانند که خداوند بر دلهایشان مهر زده است ( که از هدایت به دوراند) و مطابق هوای نفسانی خود حرکت میکنند و کسانی که (از شوم ایشان) هدایت پافته (مسلمان) هستند خداوند (به هنگام شنیدن احکام) آنان را پیشتر هدایت میفرماید ( که آنان به این احکام جدید نیز ایمان می آورند یعنی میزان ایمان رامش روا اور این ایک که اسان اما تن هم که که این اثر خاص اعمال صالح میباشد و از آن در ایمان پختگی به وجود میآید) و آنان را بر تحصیل تقوی توفیق میدهد (سپس به وعید منافقان میپردازد. وقتی که با شنیدن قرآن مجید و احکام الهی متأتّر نمیشوند) پس (معلوم میشود که) آنها فقط منتظر قیامت هستند که ناگهان بر آنها واقع شود (اینموضوع را بعنوان توبیخ فرمود که وفتی در حال حاضر متنیّه و متأثرنمیشوند آیا در قيامت تذکر و هدایتی بهدست م ی آورند) پس (به یاد داشته باشید که قیامت نزدیک است و) علایمی (متعدد) از آن به ظهوز پیوسته است (چنانکه در حدیت آمده است که خود بعثت و نبوّت آن حضرت یه نیز از نشانیهای قیامت میباشد و شقالقمر علاوه بر اینکه معجرهی آن حضرت هه بود نیز علامت قیامت است و تمام این علایم به هنگام نزول قران وجود داشتند. حالا این را بیان میفرماید که برای ایمان آوردن و هدایت یافتن انتظار قیامت. فقط جهالت و نادانی است؛ زیرا قیامت زمان فهم و عما تیا ی ون فافش تا کهان ریا رشن نان کر موفق به فهمیدن میشوند (وقوع قیامت در حق انها مفید نمیباشد).
— পৃষ্ঠা ২৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।