"1 هب ی که دز اشها از آن تجهت آندو صووت:د کر کر دنده که دوهمه ها ز همیب جایز هستند و برده قرار دادن از آن جهت ذکر نشده که هک مغر رت جایز نیست و هم چنین قتل معلول و فلج جایز نیست و علاوه بر این بحث قیال تال د کر کردید ۲ امر دیگر اینکه جواز قتل و برده گرفتن بسیار معروف و مشهور بود و همه میدانستند که این هر دو صورت جایز میباشند. ولی برعکس ازاد گذاشتن در غزوهی بدر ممنوع اعلام گردید و هدف در اینجا تجویز آزاد گذاشتن است. بنابر این در اینجا دو صورت منت گذاشتن و فدیه گرفتن بیان گردید و نیازی به ذکر آنچه قبلاً جایز بود. باقی نماند؛ لذا در این آیات نسبت به آن سکوت کرده شد. بنابر این چنین استنباطی از آیات قرآن جایز نیست که پس از نزول این آیات اجازه قتل و برده گرفتن منسوخ است؟ زیرا اگر برده گرفتن منسوخ میشد میبایست حد اقل در یک جایی از قرن و موضوع ممنوعیّت آن اعلام میشد و اگر این ایه بجای آن اعلام است پس چرا ان حضرت یب و اصحاب جان نثار قران و حدیث در بسیاری از غزوات اسیران جنگی را برده میگرفتند و ذکر برده گرفتن در روایات بحدایت به آن کثرت و تواتر معنوی آمده است که انکار آن جیز ی جر مکابره اما این سوال که اسلام که بزرگترین محافظ حقوق انسانی است چرا برده گرفتن را اجازه داده است؟ در حقیقت این اشکال از آنجا پدید میآید که بردگی در اسلام را با بردگی در مذاهب و ملتهای دیگر مقایسه میکنند. در صورتی که حقوقی را که اسلام به پردگان داده و مقامی که در معاشرت به آنها داده با توجَه به آن فقط اسمی از بردگی باقی مانده است که در حقیقت باید گفت نوعی اخوت و برادری است و اگر به حقیقت و روح ۱- تفسیر کبیر. ج ۰۷ ص ۱۸ ۵.
— পৃষ্ঠা ১৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।