معارف القرآن ۵۴۲ 8 است در آنجا هم اکثر مفشرین لفظ «سماء» را به معنی دوم یعنی فضای آسمانی قرار دادهاند. ۱ خلاصه اینکه وقتی طبق تصریح قرآن کریم و لغت عربی لفظ «سماء» به معنای فضای آسمانی اطلاق میشود و بر جرم آسمان هم پس در چنین صورتی در آیاتی که برای کواکب و سیّارات لفظ «فیالسماء» به کار برده میشود. در مفهوم آن هر دو احتمال موجود است. که این کواکب و ستارگان در جرم آسمان باشند. یا در فضای اسمانی زیر اسمان باشند با توخه به این دو احتمال نمیتوان نظر قطعی را به طرف قران نسبت داد که قرآن ستارگان و سیّارات را در آسمان قرار داده است؛ یا بیرون از آن در فضای آسمانی بلکه با در نظر گرفتن الفاظ قرآن هر دو صورت امکان دارد؛ آنچه از مشاهده و تجربه و تحقیقات کاینات به اثبات برسد. منافی تصریح قآ نون تیاه حقایق هستی و قرآن در اینجا درک یک امر اساسی لازم است که قرآن کتاب فلسفه یا هیأت نیست. که موضوع بحث آن حقایق کاینات یا هیات و حرکات آسمانها و ستارگان باشد اما باوخود این از آسمان و زمین و کاینات موجود در میان آنها گاه گاه ذکری به میان میآید و به فکر و تأمّل در آنها دعوت میدهد. از فکر و تأمّل در همهی این آیات قرآنی به طور واضح, ثابت میگردد که قرآن عزیز در بارهی این حقایق هستی تنها از آن چیزهایی بحث میکند که مربوط به تصحیح عقیده و ایدولوژی باشد. یا منافع دینی و دنیوی به آن متعلق باشد. مثلاً قرآن کریم مکوّراً از آسمان؛ زمین» شسازکان سار ات ور کات آنهای آباری که از تحرکات آنها بدند.می آبده به این خاطر بحث میکند که انسان با مشاهدهی این صنعت عجیب و غریب
— পৃষ্ঠা ৫৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।