معارف القرآن ۱/۸ الا چهار مین صفت: اقامهٌ نماز چهارمین صفت مژّمن اقامه نماز قرار داده شده است. در این امر نکتة قابل توجه ایناست که نماز خواندن در اینجا مورد نظر نیست. بلکه اقام آن مورد نظر است. زیرا معنی لفظی اقامت ایناست که چیزی را بهطور راست ایستاده کننده و مقصود از اقامه نماز ایراست که همه آداب و شرایط آن را همان گونه به جا بیاورد که رسول خدا یل از روی قول و عمل نشان داده است؛ و اگر در آداب و شرایط آن قصوری واقع شد میتوان آن را تنها نماز خواندن نامید؛ اما نمی توان آن را اقامهٌ صلوة نامید چرا که اقامت حقیقی صلوة آثار و برکات بیشماری به ارمغان میآورد. چنان که در یه ۳۵ سورء عنکبوت فرموده: وا الملوةتهٌی غن الفْخفاء و اْهنگر» که نمازه آدمی را از هرگونه بیعفتی و بیبند وباری و منکرات و گناهان باز میدارد و نجات از همه انتها تتها ند انامه صلوه و فری انستدسی هر گاه دز اجامت نماز تقصیری رفت هرچند که میتوان به آن نماز گفت ولی نمازگزار نمی تواند از همه آثار و برکات نماز مستفید گردد. چه بساء بعضی اوقات از آن برکات به کلی محروم میگردد. صفت پنجم: انفاق فی سیبل اللّه پنجمین صفت موّمن این شد که از آن چه الّه تعالی به انسان رزق» عنایت فرموده در راه او انفاق میکند و این انفاق فی سبیل الّه عام و شامل همه صدقات و خیرات و وقف و عطیهها میباشد که دران زکات؛ صدقةالفطر و واجبات دیگر شرعی هم داخلاند و صدقات نفلی و تبزعات
— পৃষ্ঠা ১৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।