ای ۱۵ شوه اتفال متّصف باشد. در این اشاره است که هر مومن باید صفات و کیفیّات ظاهر و باطن خویش را مورد تحقیق و بررسی قرار دهد اگر این صفات در او موجود باشد پس لازم است که سپاس خدا را به جای آورد که حق تعالی وی را به این صفات مرّین گردانیده است. و اگر در او صفتی نیکو موجود نباشد. یا اینکه آن صفت با یک ضعف همراه باشد» پس در فکر کسب یا نخستین صفت: خوف خدا نخستین صفت را چنین بیان کرد که «اَِْن لد ذ کر له و جلل فلوم هرگاه در محضر آنان یاد خدا شود دلهایشان توت تا ان اس 2 عظمت و محیّت خدا در قلوبشان جایگزین است که یکی از مقتضیات آن بیم و ترس است. قرآن کریم آن را در یه ۲۴» سوره حجْ ذکر کرده و اهل محیّت و عاشقان خدارا بشارت و مزده داده است. « بان لد کز له جلث هم «مزده ده آن فروتنان و نرمدلان را؛ که هرگاه در حضور آنان ذکر خدا شود دلهایشان از ترس الهی متاأثُر میشوند» در هر دو آبه مقتضای ذکر و یاد خدا و ضرورت بیم و ترس از او مذکور است. و در آيه ۰۲۸ سور رعده این خاصیّت ذکر الّه هم آمده که از ذکر الهی دلها مطمئن گردیده و آرامش پیدا میکنند: «آلا بر اله تین لوب هان با یاد خدا دلها مطمئن میشوند. نا گفته نماند که خوف و ترس که در آیه آمده چون آن خوف که با ذ کر له در قلب پدید میآیده توأم با آرامش و سکون است و از آن نوع ترسها نیست که کسی از دشمن یا حیوان درندهای بترسد. برای همین است که خداوند در اینجا لفظ خوف را به کار نبرده و به جای آن لفظ «وحل, آمده که
— পৃষ্ঠা ১৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।