معارف القرآن ۱۲ لا بفررماید. در این سلسله انعام غازیان و مجاهدان در عهد پیامبر ی به چهار صورت رواج داشت: یکی اینکه اعلام کند هر کسی که یکی از کقار را گُشت. تمام ابزار و تجهیزات و وسایلی که از او برمیگیرد مال او است؛ اين جزو اموال غنیمت محسوب نمیشود. دوم اینکه گروهی از لشکر را جداگانه به سویی گسیل دارد و بگوید انچه اموال غنیمت از این جهت بهدست بیاید از ان شماست. پس در این صورت خمس بیتالمال بیرون کرده میشود و بقیّه مال آنهاست؛ سوم ایرکه از خمس بیتالمال به غازی بخصوص در قبال کارهای ممتازی که او انجام داده است. انعام و بخشش مطابق مصلحت امیر و فرمانده داده شود. چهارم. اینکه از کل اموال غنیمت مقداری را جداکرده و به کارگران به صورت انعام بدهد که در حفظ و مراقبت اسبهای مجاهدین خدمت میکنند اختصاص میدهند (ابن کثیر). خلاصه مقصود آیه این شد که رسول الّه ی را خطاب کرده. فرمود که: مردم از شما درباره انفال سوال میکنند. شما در پاسخ به آنها بگویید که انقال همه از آن خدا و رسول ازست و شخضا کسی مالک و صاحت آن تاو ی تقو دا آقعه رشول اف تاو فده تفس رده اساس اتفاق و اتحاد مردم با یکدیگر تقوا و خوف خداست در آخرین جملٌ اين آیه فرمود: «فانقوا له و طلخوا ذات ینغ و یو له و رْولة ان کم ُوِن, که در آن به صحابه کرام خطاب شده فرمودهاند که از خدا بترسید و روابط فیمابین را اصلاح کنید. در اینجا اشاره به آن واقعهای است
— পৃষ্ঠা ১৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।