PDF.Tarikhema.ir (Historical e-Books) جلد پنجم ۱۶:۷۳ هیجان آمد ومصمم شد که رستم را به جنگ وادارد و از تدبیر چشم پوشید که مردی کوتهبین ولجوج بود وبه رستم تأ کید کرد و اوهمان سخنان را تکرار کرد و گفت : «ای پادشاه ! حلاف تدبیر ؛ مرا ناچار می کند از حد خود برترروم و مسؤلیت از خویش بردارم. اگر چاره داشتم این سخنان را نمی گفتم » ترا بهعدا قسم میدهم که به خاطر خودت و کسانت و پادشاهیت بگذاری من در اردوگاهم بمانم و جالئوس را بفرستم» اگر ظفر بود چه بهتر و گرنه من آمادهام و دیگری را میفرستم تا وقتی که چاره نماند ومفر نباشد به مقابلهًآنها رویم که خسته وضعیفشان کرده ایم وما تازه ی :۶ اما یزدگرد نپذیرفت واورا بهرفتن وادار کرد. ابن رفیل به نقل از پدرش گوید : وقتی رستم در ساباط فرود آمد و لوازم جنک فراهم آورد؛ جالنوس را با چهل هزار کس پیش فرستاد و گفت: «حملهای ببر اما درگیر مشو تا فرمان دهم» هرمزان را به پهلوی راست سپاه وی گماشت و مهران پسر بهرام رازی را به پهلوی چپ گماشت وپیرزان دنبالهدار سپاه شد. رستم برای تشجیع سپاهگفت: «اگر خدا مارا براین قوم ظفرداد راه بهدیار آنها میبریم و در آنجا جنگ میکنیم تا به صلح آیند و به وضعی که داشتهاند رضایت دهند.» وچون فرستادگان سعد پیش شاه شدند و باز گشتند» رستم خحوابی ناحوشایند دید واحساس خطر کرد ازحر کت ومقابلة عر بان باك داشت وبهتردید افتاد و آشفته شد واز شاه خواست که جالنوس برود واو بماند تا ببیند چه میکنند» گفت: «ظفر جاللوس چون ظفرمنست اگرچه نام من پیش آنها معتبرتسر است» اگر ظفر یافت همانس تکه میتحواهیم» واگر نه کس دیگر فرستم واینقوم اراتا وفتی منینتگهدازیم که امیدو ارم تا وقتی که من شکست نخورده باشم پارسیان از کوشش نمانند و همچنان در دل عر پان مهابت داشته لشم. تا وقتے من به جنگ آنها ن فتاھ
— صفحة ١١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.